ทุกครั้งที่ฉันมองดูทะเล 
ฉันคิดเสมอว่ามีสิ่งหนึ่งที่ธรรมชาติสร้างมาให้มีทั้งความแปลกและความสวยงาม

ท้องฟ้ากับทะเลในความเป็นจริงอยู่ห่างไกลกันอย่างมากมาย
แต่ที่เส้นขอบฟ้า จะดูคล้ายกับว่า ฟ้ากับทะเลได้มาบรรจบกัน
ฉันมองสิ่งมหัศจรรย์นี้มาตลอด
และแอบคิดว่าสักวัน ตัวฉันอาจจะมีโอกาสเป็นอย่างทะเลที่ได้สัมผัสกับท้องฟ้าบ้าง

แต่วันนี้เมื่อมีเหตุการณ์บางอย่างผ่านเข้ามาในชีวิต
และเมื่อได้มองเส้นขอบฟ้ากับทะเลอีกครั้ง ฉันจึงได้เข้าใจในบางสิ่งบางอย่าง

.....ทะเลมั่นคงต่อท้องฟ้าเสมอ ทะเลไม่เคยหนีหายจากท้องฟ้าไป
เหมือนกับดวงตะวัน ที่ทิ้งท้องฟ้าไป ทำให้ท้องฟ้าหมดความสว่างสดใส

ทะเลไม่เคยเอาเปรียบท้องฟ้าเหมือนดวงจันทร์และดวงดาว
ที่ใช้ท้องฟ้ายามมืดมิดทำให้ตนเองดูสวยงาม แต่ทะเลจะอยู่ดูแลและคอยแคร์ท้องฟ้าเสมอ

เมื่อใดที่ฟ้าสดใสเป็นสุข ทะเลก็จะดูสดชื่นมีชีวิตชีวาไปกับท้องฟ้าด้วย
เมื่อใดที่ท้องฟ้าแปรปรวน ทะเลก็จะเศร้าหมอง
ดังจะบอกกับท้องฟ้าอันเป็นที่รักว่าตนเป็นห่วงท้องฟ้าเพียงใด
และเมื่อท้องฟ้ามีน้ำตา ทะเลก็จะคอยรองรับความโศกเศร้านั้นไว้ด้วยใจที่ภักดี
และจะคอยเวลาที่น้ำตาฟ้าเหือดแห้งไป กลับมาเป็นท้องฟ้าที่สดใส...อีกครั้ง

ทะเลซื่อตรงต่อท้องฟ้าเช่นนี้เสมอมา และก็จะเป็นเช่นนี้ตลอดไป
แต่ฉันไม่รู้ ว่าทะเลจะรู้สึกเหมือนฉันตอนนี้หรือไม่ เพราะตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ...
ไม่ว่าทะเลจะรักท้องฟ้าสักเพียงใด ท้องฟ้าก็ไม่เคยแม้แต่จะโน้มตัวลงมาสัมผัสกับทะเล...
ที่เส้นขอบฟ้านั้น เป็นเพียงภาพลวงตาที่ดูคล้ายกับว่าท้องฟ้าได้ลงมาแตะกับทะเลเท่านั้น.............